Aser: Over bodysuits, schilderen en blackwork

Aser groeide op in een familie-tatoeagesalon en begon daar op zijn vijftiende te werken. In dit interview bespreekt hij de bodysuits die zijn aanpak hebben gevormd, de invloed van schilderkunst en natuurlijke structuren, en wat mensen verkeerd begrijpen over blackwork.

1. Hoe was het om op te groeien in een tatoeagesalon?

Op groeien in een tatoeagesalon voelde voor me volkomen normaal aan. Het was gewoon een deel van het dagelijks leven. De eerste vier of vijf jaar zat de salon zelfs in ons huis. Later verhuisde hij naar verschillende plekken. Op een gegeven moment zat hij zelfs in tweedehands kledingwinkels. Uiteindelijk werd het een meer conventionele tatoeagesalon.

Er kwamen altijd willekeurige mensen binnen en uit. Vooral jongeren. Dus als kind was het eigenlijk best leuk. Er was altijd iemand om mee te gamen op de PlayStation. Muziek die speelde. Interessante gesprekken. Veel verhalen.

Mijn tienerjaren waren anders omdat ik toen daar begon te werken. Vanaf ongeveer vijftien werkte ik eigenlijk het hele jaar door fulltime. Ik hing niet meer gewoon rond. Ik moest met klanten omgaan, ontwerpen tekenen en verschillende stijlen leren. Ik heb veel zelf geleerd door naar boeken en referenties te kijken.

Het moeilijkste was in het begin niet tatoeëren. Het was omgaan met mensen. Ik was erg verlegen met klanten in het eerste jaar of twee. Daarna raakte ik eraan gewend. Na zoveel jaren met mensen te praten, voelden zelfs complete vreemden bijna als familie aan.

Als ik terugkijk, denk ik dat het meest interessante was om omringd te zijn door zoveel verschillende mensen. Ik zag ook hoeveel de psychologie rondom tatoeëren veranderde. In de jaren negentig kwamen mensen vaak echt zenuwachtig aan om een tatoeage te laten zetten. Nu is het gewoon veel normaler. Tatoeëren is onderdeel van de dagelijk

Ik denk dat veel mensen blackwork als iets simpels zien omdat het meer zwart of grafischer is. Voor mij is dat eigenlijk precies andersom.

Als je minder elementen en minder kleur hebt, wordt alles wat je in het ontwerp laat, belangrijker. Het zwart. De negatieve ruimte. De vorm. De verhoudingen. Alles krijgt meer gewicht.

Vanbuiten kan een groot zwart vlak eruitzien alsof je het gewoon hebt ingevuld. Maar er kan veel structuur en compositie achter zitten. Het is niet zomaar zwart aanbrengen omdat je dat kunt.

Dat gezegd, ik weet eigenlijk niet wat de meeste mensen van blackwork vinden. Dat hangt waarschijnlijk sterk af van hoeveel ze van tatoeëren weten. Maar ik denk wel dat mensen soms een eenvoudig ogende tatoeage verwarren met een makkelijke tatoeage.

10. Denk je dat blackwork te mainstream wordt?

Dat hangt ervan af. Ik denk dat er veel verschillende soorten blackwork zijn. Sommige zijn vrij commercieel. Sommige zijn veel moeilijker te begrijpen of zelfs te maken.

Als iets commerciëler wordt, heeft dat goede en slechte kanten. Meer mensen zien het. Meer mensen raken erin geïnteresseerd. Ik vind dat een goed ding.

Maar ik denk niet dat sommige soorten blackwork ooit volledig mainstream zullen worden. Vooral grote projecten, bodysuits of echt visueel werk dat niet erg figuratief is.

Er zit gewoon te veel toewijding aan te hand. Tijd. Geld. Veel uren. Pijn. Herstel. En je moet ook echt dat soort tatoeage op je lichaam willen hebben.

Dus ik ben blij dat meer mensen erin geïnteresseerd zijn. Ik vind dat liever dan dat het iets is waarvan alleen een kleine groep mensen weet wat het is. Maar ik denk dat er altijd bepaalde soorten blackwork zullen zijn die vrij niche blijven. Gewoon omdat ze zoveel van de persoon vragen die ze draagt.

Volg Aser op Instagram: @aseralexander